Ενημέρωση Ανάρτησης με φωτογραφικό υλικό στις 31/12/2024.
Μια ενδιαφέρουσα ιστορία ενός συγχωριανού μας, του Γεωργίου Ρούσση που έλαβε μέρος στον πόλεμο της Κορέας, δημοσιεύθηκε πριν δεκαοκτώ χρόνια στο 15ο τεύχος της τοπικής εφημερίδας "Επί Ζαγοράς". Αφού ενημερώσαμε και πήραμε την σχετική άδεια από τους οικείους του, την αναδημοσιεύουμε στην παρούσα ανάρτηση.

Η συνέντευξη στην ανωτέρω εφημερίδα, του μακαρίτη πλέον συντοπίτη μας, συνοδεύεται από μια πολύ ωραία και κατατοπιστική εισαγωγή της εκπαιδευτικού του Γυμνασίου Ζαγοράς Ιωάννας Σιάγκου, όπου δίνεται το βασικό ιστορικό πλαίσιο της εποχής ώστε να βοηθηθεί ο αναγνώστης, και μάλιστα ο κατά πολύ νεώτερος στην ηλικία, να καταλάβει καλύτερα τις καταστάσεις που επικρατούσαν στον κόσμο τότε. Εμείς απλά προσθέσαμε και κάποιους διαδικτυακούς συνδέσμους, εφ' όσον μας τους παρείχε η όλο και μεγαλύτερη ενημέρωση του διαδικτύου, για πληρέστερη κατατόπιση. Παραθέτουμε επίσης και μία, ας μας επιτραπεί, "μικρή ένσταση" σχετιζόμενη με το τέλος της εισαγωγής. Αντιγράφουμε: " ...Η επιστροφή τον φέρνει πίσω στα ίδια. Η "γαλάζια πατρίδα" τον εξαποστέλλει στην Ζαγορά χωρίς τίποτ' άλλο πλην των τιμητικών παρασήμων και τον ξεχνά..." Μια παρόμοια "ένσταση", επί τη ευκαιρία, έχουμε και σε ανάλογο σημείο κειμένου για τον Πουριανό ήρωα αξιωματικό Δημήτριο Κασλά: "...Για τις υπηρεσίες του αυτές προς αυτήν, η Πατρίδα, μετά την απελευθέρωση τον εξόρισε από το 1945 έως το 1948..." Η Πατρίδα όμως δεν "εξαποστέλλει" ούτε εξορίζει τους ήρωές της. Η Πατρίδα είναι Αξία πλαισιωμένη από αρετές όπως, ηρωϊσμός, αυταπάρνηση, θυσία, ανδρεία... Τώρα, εάν πολλοί ήρωές της έμειναν και μένουν ξεχασμένοι και παραπεταμένοι, δεν είναι η Πατρίδα αυτή που τους θέτει στο περιθώριο. Κάποιες άλλες είναι οι "πραγματικότητες" που σχετίζονται μ' αυτές τις ενέργειες-αποφάσεις-καταστάσεις, όπως κράτος, κυβερνήσεις, παρακράτος και τα τοιαύτα. Ενίοτε και ο απλός λαός είναι συμμέτοχος στα παραπάνω, βουτηγμένος μέσα στην αδιαφορία, την άγνοια και τις διχόνοιες του... Η Ιστορία μας έχει να δείξει πολλούς τρόπους απαλλαγής απ' αυτήν την ιδιότυπη σκλαβιά όπου κάποιοι λίγοι-"άγνωστοι" αποφασίζουν για τους πολλούς, προβάλλουν ή διαγράφουν όποιους θέλουν και όποτε θέλουν... Σε κάθε σκλαβιά όμως, σκλάβοι είναι, και θα παραμένουν για πάντα, εκείνοι που περιμένουν κάποιους να τους ελευθερώσουν...
Είμαστε σίγουροι ότι και στις δύο παραπάνω περιπτώσεις οι συγγραφείς-επιμελητές των κειμένων αντιλαμβάνονται την Πατρίδα ως Ιδανικό, άσχετα με το πως αυτή εκφέρεται στις προτάσεις τους σε αυτά... Ο τονισμός όμως και η διάκριση της Πατρίδας ως Αξίας επιβάλλεται στις μέρες μας όπου τα πάντα ισοπεδώνονται με ταχύτατους ρυθμούς...