 |
| Η έκδοση του Χρήστου Γκαγκάκη με την ανθολογία κειμένων του αδερφού του |
Αν και λάβαμε την άδεια του κ. Χρήστου να ανεβάσουμε το άνω των 200 σελίδων βιβλίο του στο σχετικό ιστολόγιο που έχει δημιουργηθεί για την προβολή του έργου του Μανώλη Γκαγκάκη, δεν το κατορθώσαμε ακόμη...
Από την συγκεκριμένη έκδοση επιλέξαμε το κείμενο με τίτλο: "Ποιος ξεχνά τον ALFONS;" Πρόκειται για ένα δημοσίευμα αφιερωμένο στην θρυλική μορφή του Αυστριακού Alfons Hocchauser που πέρασε ένα μεγάλο μέρος της ζωής του στις Ανατολικές ακτές της Μαγνησίας και μάλιστα στις βραχώδεις ακτές του Β.Α. Πηλίου. Πάρα πολλές πληροφορίες και πλούσια βιβλιογραφία μπορεί να βρει ο αναγνώστης για τον Ελληνολάτρη αυτό Αυστριακό εάν ανατρέξει σε διαδικτυακές πηγές. Κάτι τέτοιο δεν θα κάνουμε εμείς τώρα εδώ.
Το συγκεκριμένο δημοσίευμα παρουσιάζει τον Alfons με αρκετά ερωτηματικά και ξεκινά με την φράση: "Η απάντηση στο ερώτημα ποιος θυμάται ή ξεχνά κάποιον προϋποθέτει να τον έχει γνωρίσει. Όχι βέβαια από αφηγήσεις τρίτων, από μυθοπλαστικά δημοσιεύματα, από φωτογραφίες, αλλά από ζωντανή και διαρκή επαφή μαζί του. Αλλιώς πρόκειται για θύμηση - μαϊμού!"
Πράγματι ο Alfons ήταν αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητας στο Χορευτό επί τέσσερις τουλάχιστον μήνες (Μάϊος-Σεπτέμβριος) κάθε χρόνου απ' τα 1970 ως τα 1979. Ειδικά όσοι διέθεταν σκάφος τον συναντούσαν με το "ΘΕΤΙΣ" του πάρα πολύ συχνά σε διάφορα σημεία της ακτογραμμής Κουλούρι-Χορευτό και όλους τους υπόλοιπους μήνες του χρόνου...
Αλλά, ας δούμε το κείμενο.
Ποιος ξεχνά τον ALFONS;
Η απάντηση στο ερώτημα ποιος θυμάται ἡ ξεχνά κάποιον προϋποθέτει να τον έχει γνωρίσει. Όχι βέβαια από αφηγήσεις τρίτων, από μυθοπλαστικά δημοσιεύματα, από φωτογραφίες, αλλά από ζωντανή και διαρκή επαφή μαζί του. Αλλιώς πρόκειται για θύμηση - μαϊμού!
Ο λόγος για τον μακαρίτη Αυστριακό Alfons Hochhauser (1906-1981), έναν ατσάλινο λιτοδίαιτο ασκητή που πέρασε πολλά χρόνια της ζωής του στις άγριες ακτές του Β.Α. Πηλίου, κυρίως στο Κουλούρι, το επίνειο του Βενέτου. Η περιπετειώδης ζωή του, ο τρόπος που αντιμετώπιζε µόνος του τις φυσικές δυνάμεις, οι γνώσεις του για την αρχαία Ελλάδα, οι φιλοσοφικές του απόψεις, εντυπωσίαζαν. Το αποτέλεσμα ήταν το όνομά του να γίνει θρυλικό - τουλάχιστον στη Μαγνησία - και ο τρόπος της ζωής του να δημιουργήσει θαυμασμό και περιέργεια για αρκετά χρόνια μετά τον ιδιόρρυθμο θάνατό του. Τα περισσότερα βιογραφικά του στοιχεία είχαν ήδη προωθηθεί στην πατρίδα του από προσωπικά του ημερολόγια και έτυχαν εκδοτικού ενδιαφέροντος. Δεν κρίνεται σκόπιμο να αναμασηθούν αφού είναι στους ενδιαφερόμενους ήδη γνωστά. Σε τοπικό επίπεδο ο λογοτέχνης Κώστας Ακρίβος µε το βιβλίο του «Ποιος θυμάται τον Αλφόνς» µας παρουσίασε αρκετά απ᾿ αυτά διαφημίζοντάς τον, κάπως περισσότερο του κανονικού, παραλείποντας όμως μερικά ουσιώδη σημεία της βιογραφίας του. Η έκδοση στα ελληνικά του βιβλίου του Werner Helwig (2013) «Οι ληστές του βυθού» ανέβασε ακόμη περισσότερο τις μετοχές του Alfons. Πρόκειται για μυθιστόρημα µε πρωταγωνιστή ουσιαστικά τον Alfons κρυμμένο εσκεμμένα κάτω από τα ψευδώνυμα Κλέμενς ή Ξενοφών. Οι περιπέτειες του πρωταγωνιστή αντιμετωπίζονται µε την ατσάλινη θέλησή του, το σκληραγωγημένο σώμα του, την εξυπνάδα του.
Όλα αυτά αύξησαν το επενδυτικό ενδιαφέρον φιλελλήνων Γερμανών και φιλογερμανών Ελλήνων για το «Κεφάλαιο Alfons». Συστήθηκε, λοιπόν μια µη κερδοσκοπική εταιρία µε τίτλο «Φίλοι του Alfons Hochhauser» για την αξιοποίηση αυτού του κεφαλαίου µε έδρα το Χορευτό. Στόχοι η γνωστοποίηση στο ευρύ κοινό της ιστορίας του Alfons, η δημιουργία εκθεσιακού χώρου στο κτίριο του παλαιού Τελωνείου του Χορευτού, ευγενώς παραχωρηθείσα από το Δήμο Ζαγοράς - Μουρεσίου, οι περίπατοι Πουρί - Παλαιά Μιτζέλα, οι θαλάσσιες εκδρομούλες, η επίσκεψη της βάρκας «Θέτις» του Alfons, η προστασία της φύσης, η ανάδειξη του Πηλιορείτικου πολιτισμού. Δηλαδή πολύ πρωτότυπες και πρωτάκουστες δραστηριότητες, άγραφες και άγνωστες στα λεξικά µας μέχρι σήμερα που περίμεναν εναγωνίως χρόνια και χρόνια να βρεθεί επί τέλους ένας πυρήνας πολιτισμού να τους εκπολιτίσει!
Η αρχή εκπολιτισμού των κατοίκων της περιοχής άρχισε στο Χορευτό στις 17-08-13 ύστερα από ένα μπαράζ δημοσιευμάτων στον τοπικό τύπο και πλατανοκολλήσεων. Το πρώτο μάθηµα ήταν να μάθουμε «Ποιος ήταν ο Alfons». Δασκάλες δυο κυρίες ευγενώς προσφερθείσες, που «είχαν ακουστά» για κάποιον Alfons. Κάλυψαν τη διδακτέα ύλη σε 2 περίπου ώρες κρίνοντάς τον ήρωα, σοφό, φιλέλληνα, οικολόγο, άγιο, απαλλαγμένο κάθε κατηγορίας για κατασκοπεία, αρχαιοκαπηλεία, δυναµιτισµό, ατυχήματα κ.α. Ελλείψει χρόνου δεν επετράπη φυσικά να λάβουν τον λόγο ακροατές που είχαν αμφιβολίες για τα λεγόμενά τους και που είχαν ενημερώσει προ της έναρξης της εκδήλωσης ότι ήθελαν κάτι να προσθέσουν ή να αφαιρέσουν. Μεταξύ αυτών και ο υπογράφων. Μετά στράφηκαν προς τον µη κερδοσκοπικό χαρακτήρα της εκδήλωσης πουλώντας τα βιβλία του Werner Helwig. Η επιχείρηση ενημέρωση είχε λήξει παρά τις διαμαρτυρίες των διαφωνούντων!
Δεν υπήρξα φίλος του Alfons. Στην περίοδο της δεύτερης δωδεκαετούς διαμονής του στο Κουλούρι (1969-1980) ταξίδεψα μια φορά µε τη «Θέτιδα», φιλοξενήθηκα και κοιμήθηκα δυο φορές στις καλύβες του, τον μετέφερα μια ή ίσως και δυο φορές από το Χορευτό στο Βόλο (οδός Παναγούλη 42), συζήτησα πολλές φορές μαζί του όταν ερχόταν από το Κουλούρι στο Χορευτό για ανεφοδιασμό πετρελαίου και τροφίμων από τα αδέλφια της γυναίκας του Χαρίκλειας, το σπίτι των οποίων ήταν δίπλα-δίπλα µε το πατρικό µου.
Επειδή όλη η προσπάθεια της µη κερδοσκοπικής εταιρείας στηρίζεται στην προσωπικότητα, στην Αγιοσύνη και τα κατορθώματα του Alfons, σκόπιμο είναι να τον κοιτάξουμε αμφίπλευρα και ύστερα να τον κρίνουμε - ει δυνατόν ομόφωνα - αν είναι άξιος να εγκατασταθεί (μονίμως;) στο μικρό, παλαιό αλλά ιστορικό οίκημα του Τελωνείου Χορευτού.
Κατ᾽ αρχάς δεν πέρασε ικανό χρονικό διάστημα από τον θάνατό του (1981) ώστε να προκύψουν ανέκκλητες βεβαιώσεις για τη ζωή και τη δράση του Alfons. Πολλοί συνεργάτες του - στο καλό ἡ στο κακό - που ζουν σήμερα θα δυσφημιστούν ή θα διαφημισθούν άδικα. Μερικοί κρατούν το στόμα τους κλειστό σε ερωτήσεις για συγκεκριμένα γεγονότα. Για να είμαστε δίκαιοι πρέπει να ξεχωρίσουμε τον καλό από τον ενδεχομένως κακό Alfons. Το σκληραγωγημένο σώμα του, η ακατάβλητη θέλησή του, το πείσμα του, η προνοητικότητά του, η γνώση του για το πώς λειτουργεί η φύση ανήκουν στα θετικά. Θα μπορούσαμε να τον χαρακτηρίσουμε φυσιογνώστη στον οποίο καταθέτουμε τον θαυμασμό μας. Για τον ενδεχομένως κακό Alfons στοιχεία που αποσιωπήθηκαν ή παραποιήθηκαν - ελαφρώς ή βαρέως - στην εκδήλωση της 17-08-13 στην οποία ουσιαστικά απαγορεύτηκε η κριτική του ακροατηρίου και προτιμήθηκε ο μονόλογος, έχουμε ορισμένες παρατηρήσεις.
Συμπερασματικά η µη γνωριμία των δύο παρουσιαστριών της εκδήλωσης µε τον Alfons και η απαγόρευση κριτικής των έργων του οδηγούν στη βεβαιότητα ότι δεν μάθαμε ποιος ήταν ο Alfons και ότι η αγιοποίησή του ήταν τουλάχιστον πρόωρη και βεβιασμένη.
Ας δούμε και ας κρίνουμε μερικά, ίσως αρνητικά, βιογραφικά στοιχεία του Alfons.
- Ψάρευε ο Alfons παράνομα; Χρησιμοποιούσε δυναμίτη; Τη συνεργασία του µε δυναμιτιστές της περιοχής (Βένετο, Πουρί, Ζαγορά, Χορευτό) ιδιαίτερα στην πρώτη περίοδο διαβίωσής του στο Κουλούρι (1926-1939) ομολογεί ο ίδιος και βεβαιώνουν οι πάντες. Όταν λέμε συνεργασία δεν εννοούμε µόνο στην εκσφενδόνιση του δυναμίτη αλλά και στην προμήθεια υλικού, στο παράνομο εμπόριο ψαριών που ήταν κύρια απασχόλησή του καθώς ιχθυοδοτούσε όχι µόνο κοντινά χωριά αλλά και χωριά της περιοχής Βόλου. Ένα τσούρμο νέων ψαράδων εκπαιδεύτηκε στη χρήση του δυναμίτη. Το Κουλούρι ήταν το Πανεπιστήμιο της παράνομης αλιείας. Στα τελευταία δε χρόνια (1970-1980) ταχύπλοα παράλιων χωριών και οικισμών έσπευδαν τακτικά προς Β. για να εξασφαλίσουν στους τουρίστες - πελάτες των κέντρων τους φρέσκο και εκλεκτό ψάρι. Συνεπώς ηχούν περίεργα και αντιφατικά όσα µας δηλώνει ο Alfons δια στόματος Κλέμενς στο βιβλίο του Werner Helwig «Οι ληστές του βυθού» για την αγανάκτησή του και τη µη προστασία του ιχθυολογικού πλούτου της περιοχής (σελ. 11-15).
Συμπέρασμα: Τα δάκρυά του για τα καημένα τα ψαράκια που διώκονται από παντού, από τους ληστές βυθού και αφρού, είναι υποκριτικά.
Σε μια εργασία µου για το «Ψάρεμα µε δυναμίτες στις ακτές του Α. Πηλίου» που κατέγραψα σε ανύποπτο χρόνο και παρουσίασα τον Μάιο του 1987 στο Β΄ Πανελλήνιο Συμπόσιο Ωκεανογραφίας και Αλιείας για την περίοδο 1970-1980 που καλύπτει 11 περίπου χρόνια διαμονής και δράσης του Alfons στο Κουλούρι σημειώνω: «Στη δεκαετία 1970-1980 η «αξιοποίηση» του Πηλίου (γεωργική, τουριστική, δασική κτλ.) εντάθηκε µε αποτέλεσμα όλοι οι δρόμοι να «βγαίνουν στο γιαλό», όπως λέμε στη Πηλιορείτικη διάλεκτο. Τα εκρηκτικά αφθονούσαν λόγω των πολλών κοινοτικών έργων. Κι έτσι φθάσαμε και στην «αξιοποίηση» των ακτών από τους δυναμιτιστές. Η αντίστροφη μέτρηση είχε ήδη αρχίσει. Το θλιβερό ήταν ότι η Πολιτεία ήταν ανέτοιμη, ανοργάνωτη να αντιμετωπίσει το πρόβλημα. Και το θλιβερότερο ότι οι ελάχιστες αποκαλυπτόµενες παρανομίες, μέχρι αυτή την περίοδο, δεν έφθαναν μέχρι τη Δικαιοσύνη. Οι επεμβάσεις των πολιτικών, των κομματαρχών ήταν ωμές και απροκάλυπτες. Δεν είναι τυχαίο ότι η παλιά γενιά των δυναμιτιστών ήταν σχεδόν στο σύνολό τους κομματάρχες οι ίδιοι ή προστατευόμενοι πολιτικών. Η προστασία βέβαια συνεχίζεται μέχρι σήμερα αλλά µε πιο συγκεκαλυμένο και κομψό τρόπο».
Η επικίνδυνη προσπάθειά µου για δίωξη των δυναμιτιστών μέχρι και του κόλπου Κουλούρι έτυχαν της αποδοκιμασίας του Alfons χαρακτηρίζοντας τη δράση των δυναμιτιστών ως τρόπο επιβίωσης και ως καθιερωμένη πλέον παραδοσιακή μέθοδο αλιείας! Έτσι, το ελάχιστο που μπορούμε να πούμε για τον Alfons είναι ότι η οικολογική - για τη θάλασσα - συνείδησή του ήταν από σαφώς αρνητική έως επιεικώς ουδέτερη, αναλόγως της φιλίας του µε τον δυναμιτιστή. Κέρδος οικονομικό, επενδυτικό, οικολογικό για το Δημόσιο δεν προέκυψε από τις δραστηριότητες του «φίλου της θάλασσας». Ζημία για τη θάλασσα ανυπολόγιστη!
- Ήταν ο Alfons Ελληνολάτρης ή Φιλέλλην; Μήπως κατάσκοπος; Είναι αναμφισβήτητο ότι τον γοήτευε η Ελληνική Μυθολογία και Ιστορία. Τα ψευδώνυμά του (π.χ. Ξενοφών) και το όνομα της βάρκας του (Θέτις) το αποδεικνύουν. Η πιθανή προστασία φίλων του της πρώτης περιόδου (1927-1939) διαβίωσής του στο Πήλιο δεν μπορεί να γενικευθεί ώστε να του δοθεί ο τίτλος του Φιλέλληνα. Άλλωστε το ίδιο θάκανε «ο πάσας εις» για τους κολλητούς του, είτε Γερμανός είτε Έλληνας. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε τη Ναυτική Μοίρα του Β. Αιγαίου ως Πλωτάρχης - Διερμηνέας υπό τας διαταγάς του Χιτλερικού τέρατος με το όνομα Ιωσήφ Άντλερ που επέβαινε στο σκάφος µε το ψευδώνυμο «Μιλεούνης». Λεπτομέρειες της εγκληματικής δράσης του βρίσκουμε άπειρες στην αφήγηση της κας Κατερίνας Κουρκούμπα Δελακουβία «Η ΣΚΙΑΘΟΣ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΘΥΕΛΛΑΣ». Βομβαρδισμοί, σκοτωμοί, πλιάτσικο σε ημερήσια διάταξη!
Συμπέρασμα: Όποιος υπηρετεί µε τις γνώσεις του (διερμηνέας, γνώστης βυθομετρικών, ακτών κ.α.) το Ναζιστικό Ναυτικό δεν δικαιούται να χαρακτηριστεί φιλέλλην. Οι δε κτηθείσες γνώσεις του από προηγούμενη παραμονή του στις ακτές του Πηλίου και των Β. Σποράδων δεν είναι άσχετες µε την κατασκοπεία. Όποιος υπηρετεί εγκληματίες δεν μπορεί να είναι Άγιος!
- Ήταν ο Alfons αρχαιοκάπηλος; Η ζωή του στην Ελλάδα διαδραματίστηκε αποκλειστικά κοντά σε ενάλιους θησαυρούς: Iπνοί, Δίαυλος Τρίκερι, Αρτεμίσιο. Ήταν τυχαίο; Η αδυναμία του στα κείμενα του Ηρόδοτου που περιέγραψε τους Περσικούς πολέμους ήταν τυχαία; Για το άγαλμα του Ποσειδώνα έχουν ακουστεί και άλλες εκδοχές εκτός από αυτή που τον βολεύει. Η εκδίωξή του από την νησίδα των Παλαιών Τρικέρων ίσως δεν είναι άσχετη µε το θέμα. Η υπερβολική απαίτηση ενοικίου για τον ξενώνα είναι η πιο γρήγορη και αποτελεσματική εκδίωξή του. Ο γυμνισμός των πελατών του ήταν ακόμη μια πρόσθετη αιτία.
- Είχε ανάμειξη ο Alfons στην ιστορία πνιγμού της Βιεννέζας Φιλολόγου-Συγγραφέα Χέλγκα Πώλ; Είναι μια υπόθεση που δεν έχει απαντηθεί εκατό στα εκατό πειστικά. Πιθανή εκδοχή η αθώωση του καρχαρία και η ευθύνη να βαραίνει µέλη αντιπάλων Αυστριακών και Γερμανικών ομάδων αρχαιοκαπήλων της περιοχής εν γνώσει, ίσως, του Alfons.
- Ήταν ο Alfons καλός πατέρας; Κατά τη διάρκεια παραμονής του Alfons στην πατρίδα του απέκτησε μια κόρη την Ρίκελ, ακριβές αντίγραφό του, µε την οποία είχε μακροχρόνια διαμάχη για την αναγνώρισή της και την οικονομική της δικαίωση. Η Ρίκελ κέρδισε την υπόθεση και - κατά πληροφορίες συγγενών της Χαρίκλειας- απέσπασε ένα πολύ σημαντικό ποσό από τον πατέρα της. Ένδειξη ότι ο Alfons - Αντρέας πλέον μετά το γάμο του µε την Χαρίκλεια - ήταν φτωχός στην Ελλάδα αλλά πλούσιος στην Αυστρία.
- Ποιες οι σχέσεις του Alfons µε τον συγγραφέα Werner Helwig, συγγραφέα του βιβλίου «Οι ληστές του βυθού»; Εχθρικές για πολλά χρόνια λόγω διεκδίκησης συγγραφικών δικαιωμάτων. Άλλη μια απάντηση στο ερώτημα αν ο Alfons ήταν φτωχός.
- Τι απέγινε το σκάφος του «Θέτις»; Πουλήθηκε από τους κληρονόμους του σε κάποιον Σκιαθίτη; Εθεάθη πάντως στο ημιτελές αλιευτικό καταφύγιο του Χορευτού κάποιον χειμώνα µε μεγάλη φουρτούνα. Πού βρίσκεται σήμερα;
- Δυο λόγια για το βιβλίο του κ. Κ. Ακρίβου «Ποιος θυµάται τον Alfons». Έκανε γνωστό στο αναγνωστικό του κοινό τη βιογραφία από τη δράση του Alfons µε παραλείψεις, μερικές από τις οποίες αναφέρονται παραπάνω, αποφεύγοντας όμως να παίρνει θέση σε ουσιώδη ζητήματα. Στην παρουσίαση του βιβλίου του στο Αχίλλειο του Βόλου στις 24-11-2010 ομολόγησε ότι στη βιογραφία του παραθέτει απλώς γεγονότα και πληροφορίες αφήνοντας την τελική κρίση στον αναγνώστη. Κρατά δηλαδή ορισμένες επιφυλάξεις για την αγιοσύνη του. Σα να βιάστηκε να το γράψει πριν ολοκληρώσει τη γνώμη του. Γιατί ίσως αρκετοί βιογράφοι του είχαν αρχίσει να συλλέγουν στοιχεία από συγγενείς ή µη του Alfons. Παράδειγμα ο Κώστας Καραούλης, συγγραφέας από το Würzburg και η Βιεννέζα Annemarie Türk.
Ο Alfons με την βάρκα "Θέτις" και την Margaret Heller το καλοκαίρι του 1980 στο Χορευτό. (Φωτογραφία: G. Heller)
Συμπερασματικά, εκτιμώντας τον σκληρό τρόπο ζωής και θανάτου του Alfons, υποκλινόμαστε στις ικανότητές του. Αλλά αμφιβάλλουμε για την αγιοσύνη του σε συγκεκριμένες δραστηριότητές του που δεν δικαιολογούν εκ μέρους του Δήμου Ζαγοράς - Μουρεσίου την πράξη υποτελείας δηλαδή την παραχώρηση του μοναδικού κτηριακού ιστορικού περιουσιακού στοιχείου, δηλαδή του Τελωνείου Χορευτού, στην εµπορικοτουριστική εταιρεία «Φίλοι του Alfons Hochhauser» που ευτυχώς τελικά ματαιώθηκε προς μεγάλη λύπη των φιλογερμανών επιχειρηματιών.Στη Ζαγορά µας βαραίνει περισσότερο η μνήμη των άστεγων εκατοντάδων ναυτικών της περιοχής µας που επί 4 αιώνες ναυτοσύνης δημιούργησαν τον θρύλο των Ζαγοριανών καραβιών παρά η μνήμη ενός αμφιλεγόμενου ξένου. Το επιχείρημα της Εταιρείας ότι έχουν γραφεί στη Γερμανία τρία βιβλία για τον Alfons και ότι αυτό αποτελεί τουριστικό κίνητρο για την περιοχή, υπεραντισταθµίζεται από δεκάδες Ελληνικών βιβλίων για τους ντόπιους θαλασσινούς µας. Βιβλία ιστορικά όχι μυθοπλαστικά µε τις υπογραφές Κορδάτου, Στούρνα, Διαμαντάκου, Τζαμτζή, Θωμά, Λιάπη, Καρταπάνη. Το παράδειγμα έδειξε το Τρίκερι, όπου έζησε για πολλά χρόνια ο Alfons, ιδρύοντας Λαογραφικό Ναυτικό Μουσείο για τον Αφανή Ναύτη τους (29-09-13).
Είναι λυπηρό, όμως, που το οικόπεδο του κλειστού Τελωνείου του Χορευτού χρησιμοποιείται ὡς αποθήκη τελάρων, ως parking αυτοκινήτων, ως ανθοκήπιο σε γκαζοντενεκέδες, ως πίνακας grafity, ως χώρος αποθέσεως κενών συσκευασίας.
Όσο για τη µη κερδοσκοπική εταιρεία στην μονομερή εκδήλωσή της στο Τελωνείο Χορευτού (17-08-13) ξεπούλησε το περίφημο βιβλίο του Werner Helwig «Οι ληστές του βυθού», «κομμένο και ραμμένο» στα μέτρα του Alfons, αφιερωμένο στους αφελείς υποτακτικούς της περιοχής που αδημονούν να βρουν επενδύσεις και να πάρουν ομόλογα Γερμανικής κοπής. Ο χαρακτηρισμός εταιρειών ως «μη κερδοσκοπικών» έπαυσε πλέον να σημαίνει ότι τα µέλη τους δεν είναι επαγγελματίες κερδοσκόποι.
Ναι! Να αξιοποιηθεί η ιστορία του Alfons σε ένα γοητευτικό γεωγραφικό κομμάτι της Μαγνησιώτικης περιοχής αλλά από Έλληνες Ελληνόφωνους που δυστυχώς, προς το παρόν, κοιμούνται ακόμα τον ύπνο της απραξίας.
Αν θέλουν «οι φίλοι του Alfons» να τιμήσουν τον Άγιό τους, ας βρουν άλλο στέκι στο Χορευτό και άλλο στο Κουλούρι!
Μανώλης Γκαγκάκης
Τα τρία βιβλία του Werner Helwig σχετικά με την ζωή του Alfons. Ο Helwig επισκέφθηκε τον Alfons στο Πήλιο κατά την περίοδο 1935-1938
Κλείνοντας την παρουσίαση του κειμένου του Μανώλη Γκαγκάκη παραθέτουμε δύο φωτογραφίες από την σπηλιά "Αρκουδότρυπα" προερχόμενες από το φωτογραφικό αρχείο του Σωτήρη Κουκιάσα. Η πρώτη αφορά τον Κένταυρο που φιλοτέχνησε σ΄αυτήν ο Alfons και η δεύτερη μια άποψη του εσωτερικού της. Λεπτομέρειες για το σπήλαιο αυτό, και αρκετό φωτογραφικό υλικό, εάν μας δοθεί ευκαιρία, θα παρουσιάσουμε σε μελλοντική ανάρτηση.
Ένας ἁναπαυόμενος";;; Κένταυρος σε μια από τις αίθουσες της σπηλιάς "Αρκουδότρυπα" όπως τον φαντάστηκε και τον σκάλισε ο Alfons. Η σπηλιά αυτή βρίσκεται στην διαδρομή Βένετο (Κουλούρι)-Κοκκινόγεια-Λαντοβίτος-Τρανό Ίσωμα-Βόλος. Εάν φιλοτεχνήθηκε από τον Alfons αυτό έγινε προφανώς κατά την αρχική περίοδο παραμονής του στην περιοχή (1927-1938) όταν έκανε πολύ συχνά την διαδρομή αυτή. Η φωτογραφία προέρχεται από το αρχείο του Σωτήρη Κουκιάσα.
Άποψη του εσωτερικού της σπηλιάς "Αρκουδότρυπα". Πηγή: φωτογραφικό αρχείο Σωτήρη Κουκιάσα
