Ενημέρωση Ανάρτησης στις 21/12/2024
 |
| Helena Kathleen Isdell |
 |
| Margaret Rogers |
Στο βιβλίο του Ζαγοριανού ιστοριοδίφη Απόστολου Κωνσταντινίδη "ΤΑ ΕΝ ΤΩ ΠΗΛΙΩ ΟΡΕΙ ΠΑΛΑΙΑ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΑ ΜΝΗΜΕΙΑ" τα κείμενα του οποίου εκδόθηκαν για πρώτη φορά σε συνέχειες στο Αλεξανδρινό περιοδικό "Εκκλησιαστικός Φάρος" το 1942, συναντάμε στην σελίδα 156, όπου περιγράφεται το εξωκκλήσι του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου στο Χορευτό, την παρακάτω αναφορά:
Η απόδοση του συγγραφέα στα Ελληνικά της παραπάνω επιγραφής σε ένα σημείο της μάλλον δεν είναι σωστή, συγκεκριμένα στα αρχικά: N.Z.A.N.S. Η σωστή φράση είναι: New Zealand Army Nursing Service που αποδίδεται ως: Νοσηλευτική Υπηρεσία Στρατού της Νέας Ζηλανδίας.
.jpg) |
Επίσης ο συγγραφέας παρουσιάζει τις λέξεις CHRIST CHURCH χωριστά, ενώ είναι στην ουσία μία λέξη: Christchurch και πρόκειται για μεγάλη πόλη του νότιου νησιού της Ν. Ζηλανδίας.
Σύμφωνα με την παραπάνω περιγραφή η αναθηματική αυτή στήλη θα πρέπει να ήταν τοποθετημένη περίπου στο σημείο όπου δείχνει το παρακάτω απόσπασμα χάρτη της περιοχής του ναϋδρίου του Αγίου Ιωάννου.
Αλλά ας δούμε το γεγονός του ναυαγίου, που αναφέρεται στο πόνημα του Α. Κωνσταντινίδη, αναλυτικά. Για τον σκοπό αυτό θα χρησιμοποιήσουμε τμήματα του άρθρου "Marquette Great War Story"
"Γύρω στις 9.15 π.μ. της 23ης Οκτωβρίου 1915, μια γερμανική τορπίλη χτύπησε το μεταγωγικό πλοίο Marquette καθώς εισερχόταν στον κόλπο της Θεσσαλονίκης στο Αιγαίο Πέλαγος. Το πλοίο βυθίστηκε μέσα σε 10 λεπτά, αφήνοντας εκατοντάδες να παλεύουν στο νερό. Μέχρι τη στιγμή που τα σκάφη διάσωσης έφτασαν αρκετές ώρες αργότερα, 167 άνθρωποι είχαν πνιγεί, συμπεριλαμβανομένων 32 Νεοζηλανδών (10 γυναίκες και 22 άνδρες). Τα περισσότερα από τα θύματα της Νέας Ζηλανδίας ήταν νοσοκόμες και ιατρικό προσωπικό του 1ου σταθερού υπαίθριου Στρατιωτικού Νοσοκομείου της Νέας Ζηλανδίας. Ήταν σε πορεία από την Αίγυπτο προς το ελληνικό λιμάνι της Θεσσαλονίκης ως συμβολή της Νέας Ζηλανδίας στην εκστρατεία των Συμμάχων στα Βαλκάνια. Μεταξύ αυτών που πέθαναν ήταν η Mary Gorman, της οποίας το σώμα δεν βρέθηκε ποτέ. ... Η Γκόρμαν και οι συνάδελφισσές της νοσοκόμες ταξίδεψαν μέσω Σίδνεϊ στο Πορτ Σάιντ της Αιγύπτου και εντάχθηκαν στο 1ο Νοσοκομείο υπαίθρου. Πολλοί από τους τραυματίες στρατιώτες από την Καλλίπολη στάλθηκαν εκεί. Υπήρχαν 65 σκηνές και κάθε σκηνή έπαιρνε οκτώ ασθενείς...
Το πλοίο "Marquette". Ένα μεγάλο ατμόπλοιο 7057 τόνων, ναυπηγήθηκε στη Γλασκώβη το 1898. Σχεδιασμένο ως φορτηγό πλοίο μετατράπηκε σε μεταγωγικό στις αρχές του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου... Είκοσι εννέα νοσοκόμες από τη Νέα Ζηλανδία είχαν φτάσει και η βοήθειά τους ήταν ανεκτίμητη. Κατά τη διάρκεια έξι εβδομάδων είχαν εισαχθεί 700 ασθενείς. Στις αρχές Οκτωβρίου το προσωπικό ειδοποιήθηκε ότι θα μετακομίσει σε νέα τοποθεσία. Στις 18 Οκτωβρίου μάζεψαν τον εξοπλισμό τους και αναχώρησαν με τρένο για την Αλεξάνδρεια. Περίπου στις 3 π.μ. την επόμενη μέρα επιβιβάστηκαν στο Marquette, ένα ατμόπλοιο 7057 τόνων. Ένα φορτηγό πλοίο σε καιρό ειρήνης, το Marquette είχε μετατραπεί σε μεταφορικό μέσο για υπηρεσία εν καιρώ πολέμου. Το βράδυ της 19ης Οκτωβρίου 1915, το Marquette απέπλευσε από την Αλεξάνδρεια για το ελληνικό λιμάνι της Θεσσαλονίκης. Στο πλοίο επέβαιναν αξιωματικοί και άνδρες του Νοσοκομειακού Σώματος της Νέας Ζηλανδίας, 36 άτομα του νοσηλευτικού προσωπικού του στρατού της Νέας Ζηλανδίας, 610 Βρετανοί αξιωματικοί και άνδρες της 29ης Μεραρχίας Πυρομαχικών, 541 μουλάρια και μεγάλες προμήθειες πυρομαχικών.Μία από τις νοσοκόμες η Edith Popplewell, περιέγραψε τις πρώτες μέρες του ταξιδιού ως: «τις πιο ευτυχισμένες και πιο ειρηνικές που έχω γνωρίσει ποτέ στη θάλασσα. Ήταν ένα ήρεμο και ηλιόλουστο πρωϊνό και όλα ήταν τόσο όμορφα... Το 1ο Νοσοκομείο της Νέας Ζηλανδίας είχε βαθειά αίσθηση της τιμής που του είχε απονεμηθεί με την αποστολή του σε έναν τόσο σημαντικό τομέα. Υπήρχαν φήμες για τορπίλες, φυσικά, και είχαμε κάνει ασκήσεις με σωσίβια για δύο ημέρες, αλλά πραγματικά φοβάμαι ότι δεν το πήραμε και τόσο στα σοβαρά"...Το Marquette συνοδευόταν από το γαλλικό τορπιλοβόλο Tirailleur, αλλά αυτό απομακρύνθηκε από το μεταγωγικό το βράδυ της 22ας Οκτωβρίου για λόγους που είναι ασαφείς - πιθανώς για να βοηθήσει ένα άλλο μεταγωγικό πλοίο που αντιμετώπιζε πρόβλημα. Αυτό δεν προκάλεσε μεγάλη ανησυχία καθώς το Marquette αναμενόταν να φτάσει στη Θεσσαλονίκη μέχρι το μεσημέρι της 23ης. Το επόμενο πρωί, το πλοίο τορπιλίστηκε από το γερμανικό υποβρύχιο U-35. Ένας από τους επιζώντες που θυμήθηκε ότι είδε την τορπίλη ήταν η νοσοκόμα Mary Grigor από το Christchurch: «Στις 9 π.μ. στις 23 Οκτωβρίου ήμουν στο πάνω κατάστρωμα του Marquette περπατώντας με τον καπετάνιο Isaacs και την αδελφή Sinclair. Το πρωινό ήταν κρύο και φορούσαμε τα παλτά μας. Αναφώνησε: «Αναρωτιέμαι τι έρχεται προς το μέρος μας». Είπα: "Μοιάζει με τορπίλη, έτσι δεν είναι;". Ακριβώς τότε έγινε η πρόσκρουση και επήλθε η συντριβή, οπότε και συνειδητοποιήσαμε τι ήταν (ήταν απλώς μια ευθεία, λεπτή γραμμή στο νερό και το χτύπημα μπορούσε να ακουστεί ευδιάκριτα). Νομίζω ότι ήταν μόνο περίπου πενήντα μέτρα μακριά όταν το είδαμε. Η τορπίλη χτύπησε τη δεξιά πλευρά του πλοίου, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί άσχημο ρήγμα. Οι περισσότεροι από τους επιβαίνοντες συνειδητοποίησαν γρήγορα τι είχε συμβεί και η Edith Popplewell θυμήθηκε ότι «όλοι ήταν τόσο ήρεμοι, και παρόλο που οι άνδρες και τα κορίτσια ήταν λευκοί σαν σεντόνια, κανείς δεν έκλαψε ούτε μίλησε, εκτός από το να δώσει εντολές».Για άγνωστους λόγους, το πλήρωμα δεν επάνδρωσε τους σταθμούς του. Στρατιώτες, χωρίς εμπειρία, αγωνίστηκαν να κατεβάσουν τις σωσίβιες λέμβους, μια απόπειρα που περιπλέχθηκε περαιτέρω από τη κλίση που είχε πάρει το πλοίο και την ταχύτητα με την οποία βυθιζόταν. Χάθηκαν ζωές χωρίς λόγο. Σύμφωνα με την μαρτυρία της Mary Grigor:«Η καθέλκυση των λέμβων ήταν μια καθαρή αποτυχία ... Στη δεξιά πλευρά (ήμουν εκεί) η πρώτη λέμβος που ξεκίνησε να κατεβαίνει αναποδογύρισε, και όσοι δεν έπεσαν στη θάλασσα έπρεπε να βγούν μόλις άγγιξε το νερό, καθώς υπήρχε μια τεράστια τρύπα σ΄αυτήν. Οι άνθρωποι σκαρφάλωναν γύρω της από όλες τις πλευρές μέχρι που τελικά βυθίστηκε... Ο στρατιώτης J.B. Gillett του 1ου Νοσοκομείου της Νέας Ζηλανδίας ήταν βέβαιος ότι η Mary Gorman έχασε τη ζωή της ως αποτέλεσμα της αποτυχημένης πτώσης των σωσίβιων λέμβων»Εκείνη την ώρα, αν και μόνο περίπου τρία λεπτά από τη στιγμή που χτυπήθηκε, στο πλοίο είχε συνωστισθεί ένας μεγάλος αριθμός επιβαινόντων που προσπαθούσαν να μπουν στις βάρκες, γεγονός που καθιστούσε πολύ δύσκολη την καθέλκυσή τους ... με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί σύγχυση και οι σωσίβιες λέμβοι να πέφτουν η μία πάνω στην άλλη... Οι νοσοκόμες Gorman και Mary Rae συνθλίφτηκαν σίγουρα... Δεν είναι γνωστό πώς ακριβώς πέθανε η Γκόρμαν. Μια άλλη αφήγηση έλεγε ότι μόνο τα πόδια της ήταν συνθλιμμένα και έδωσε το σωσίβιο της επειδή ήξερε ότι δεν θα επιβιώσει. Η Jeannie Sinclair πήδηξε στη θάλασσα επειδή η σωσίβια λέμβος της ήταν ακόμα συνδεδεμένη με το πλοίο και γεμάτη νερό: «Ήταν απαίσιο να περνάς από το πλοίο και να βλέπεις μια μεγάλη, ανοιχτή τρύπα και όλα τα μουλάρια εκεί, και να αναρωτιέσαι αν το σκάφος θα έπεφτε πάνω μας και θα σκοτωνόμασταν. Επιτέλους περάσαμε την προπέλα, στην οποία ήταν προσκολλημένοι μερικοί άνδρες».Η Sinclair, που δεν ήταν και τόσο καλή κολυμβήτρια, βοηθήθηκε από έναν Βρετανό στρατιώτη ονόματι Joseph. Αργότερα διασώθηκαν και οι δύο: «Επιπλέαμε με σανίδες, σωσίβια και οτιδήποτε μπορούσαμε να πιάσουμε, για επτά ώρες ... Όταν κουραζόμουν, καθόταν σε μια σανίδα και με ακουμπούσε στα γόνατά του. Μετά έβαζε το χέρι του σε μια σανίδα και με άφηνε να ακουμπήσω το πηγούνι μου στα χέρια του. Βοήθησε και άλλους με αυτόν τον τρόπο. Ήταν τρομερό να βλέπεις μερικούς από τους άλλους άνδρες να γίνονται λευκοκίτρινοι και στη συνέχεια μπλε γύρω από τη μύτη, το στόμα και τα μάτια και, λίγο αργότερα, να λιποθυμούν. Ένας άνδρας, ο οποίος πέθανε νωρίς το πρωί, επέπλεε μαζί μας όλη την ημέρα. Είδα μόνο μία αδελφή στο νερό όλη την ημέρα».Το χέρι της Mary Grigor συνθλίφτηκε μεταξύ του πλοίου και μιας σωσίβιας λέμβου, αλλά και αυτή επέζησε: κολύμπησα για ώρες : «Είδα μερικούς άνδρες κρεμασμένους στα συντρίμμια, και τους φώναξα για να ρωτήσω αν θα μπορούσα κι εγώ να κρατηθώ κάτι που δεν έγινε γιατί υπήρχαν ήδη πάρα πολλοί εκεί. Ένας από το πλήρωμα με είδε και ήρθε μαζί μου με ένα κομμάτι σανίδας, στο οποίο προσκολλήθηκα για αρκετή ώρα. Τότε μου είπε: "Πρόσεχε, αδελφή, υπάρχει ένας καρχαρίας ακριβώς πίσω σου. Κάνε κουπί για τη ζωή σου». Το έκανα, αν και θα προτιμούσα να πνιγώ παρά να με φάει ένας καρχαρίας... Ο διασώστης μου πέθανε λίγο μετά από αυτό από κράμπες ή εξάντληση. Λυπάμαι που δεν μπορούσα να κάνω τίποτα γι' αυτόν»... Αναρωτήθηκα αν θα ήμουνα η επόμενη. Οι άνθρωποι πέθαιναν από όλες τις πλευρές. Κάποιοι έχασαν τα λογικά τους και έφυγαν μακριά από όλους μας. Οι επιζώντες πέρασαν έως και εννέα ώρες στο κρύο νερό. Διασώθηκαν από το βρετανικό αντιτορπιλικό HMS Lynn και τα γαλλικά αντιτορπιλικά Tirailleur και Mortier.Από τους 741 επιβαίνοντες, 167 έχασαν τη ζωή τους, συμπεριλαμβανομένων 10 νοσοκόμων της Νέας Ζηλανδίας και 22 ανδρών από το Ιατρικό Σώμα της Νέας Ζηλανδίας και το 1ο σταθερό υπαίθριο Στρατιωτικό Νοσοκομείο. Από τις νοσοκόμες, μόνο τα σώματα της Margaret Rogers και της Helena Isdell ανακτήθηκαν. Βρέθηκαν μαζί με τα πτώματα τεσσάρων στρατιωτών σε μια βάρκα που ξεβράστηκε κοντά στην κωμόπολη της Ζαγοράς. Η απώλεια των νοσοκόμων και του ιατρικού προσωπικού θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί αν είχαν ταξιδέψει με το βρετανικό νοσοκομειακό πλοίο Grantully Castle, το οποίο απέπλευσε άδειο προς την Θεσσαλονίκη την ίδια ημέρα. Τα νοσοκομειακά πλοία ήταν σαφώς σημαδεμένα με κόκκινους σταυρούς και προστατεύονταν από τη Σύμβαση της Γενεύης, ενώ το Marquette ήταν ένα μεταγωγικό που μετέφερε στρατεύματα και πυρομαχικά, καθιστώντας το στόχο για το πλήρωμα του υποβρυχίου..."
Τα σώματα της Helena Isdell και Margaret Rogers ξεβράστηκαν στην ακτή του Χορευτού μαζί με τα πτώματα άλλων τεσσάρων στρατιωτών (σύμφωνα με το παραπάνω κείμενο) και ετάφησαν στο Χορευτό στο προαναφερθέν σημείο για το οποίο κάνει λόγο ο Απ. Κωνσταντινίδης... Ήταν όλα σε μη αναγνωρίσιμη κατάσταση. Η σορός της Rogers ταυτοποιήθηκε, σύμφωνα με άλλες Ν.Ζηλανδικές πηγές από τα αρχικά του ονόματός της που ήταν χαραγμένα πάνω στο ρολόι του χεριού της. Η Isdell προφανώς ταυτοποιήθηκε από τις μαρτυρίες επιζώντων του πλοίου που την είδαν για τελευταία φορά μαζί με την Rogers στην ίδια σωσίβια λέμβο.
Μια άλλη πηγή αναφέρει ότι όλα τα πτώματα βρέθηκαν δεμένα στη λέμβο και έφεραν ίχνη από πυροβολισμούς.
Τα παρακάτω έγγραφα από το συμμαχικό, τώρα Βρετανικό κοιμητήριο της Μίκρας, κάνουν λόγο για δύο νοσηλεύτριες και δύο άγνωστους Βρετανούς στρατιώτες, συνολικά δηλαδή τέσσερα άτομα με αρχικό σημείο ταφής το Χορευτό Πηλίου...
.JPG)
Στο πρώτο εξ αυτών διακρίνουμε τις ημερομηνίες 13/9/21 και 21/9/21, άρα εάν συγκρίνουμε με την ημερομηνία (ανεύρεσης πιθανόν) που αναγράφεται στην καταχώρηση της Rogers και είναι η 28η/10/15 αντιλαμβανόμαστε ότι η μεταφορά των λειψάνων στο κοιμητήριο της Μίκρας έγινε ανάμεσα στις χρονιές 1915 και 1921.
 |
| Βρετανικό κοιμητήριο Μίκρας. Η πρώτη καταχώρηση πάνω αριστερά αφορά στην θέση που βρίσκονται τα λείψανα της Helena Isdell |
 |
| Βρετανικό κοιμητήριο Μίκρας. Η τρίτη καταχώρηση πάνω αριστερά αφορά στην θέση που βρίσκονται τα λείψανα της Rogers Πιο κάτω παραθέτουμε αποσπάσματα από δύο τηλεγραφήματα σχετικά με το γεγονός: Στο ένα, της 30ης/10/1915 από τον υπηρεσιακό φάκελο της Rogers, αναφέρεται:
Στο άλλο, από επιστολή με ημερομηνία 1η Φεβρουαρίου 1916 Re22/175 Νοσοκόμα Μάργκαρετ Ρότζερς. Προς P.E.. Patrick Esq. Τ.Θ. 1527, Wellington, αναφέρονται τα εξής:
Παρατηρούμε ότι στα τηλεγραφήματα δεν αναφέρονται οι Βρετανοί στρατιώτες. Προφανώς επειδή αφορούν στις απώλειες του υγειονομικού προσωπικού της Νεοζηλανδικής αποστολής δεν γίνεται μνεία σε αυτά περί των στρατιωτών. Όπως φαίνεται όμως στα παραπάνω έγγραφα του κοιμητηρίου της Μίκρας αναγράφεται και γι αυτούς ότι το αρχικό σημείο ταφής ήταν το Χορευτό Ζαγοράς Πηλίου... Helena Kathleen ISDELL. Επιτελική Νοσηλεύτρια: Αρ. 22/130 Νοσηλευτική Υπηρεσία Στρατού της Νέας Ζηλανδίας. Νο 1 Σταθερό Νοσοκομείο Νέας Ζηλανδίας. Γεννήθηκε στις 31 Νοεμβρίου 1888 στο Stillwater, Westland, από τον James και τη Josephine Margaret Isdell. Εκπαιδεύτηκε ως νοσοκόμα στο Νοσοκομείο Napier. Στις 6 Ιουλίου 1915 έγινε Προϊσταμένη στο νοσοκομείο Kumara της Δυτικής Ακτής της Νέας Ζηλανδίας. Σημειώσεις από το αρχείο υπηρεσίας της: Στρατολογήθηκε στις 6 Ιουλίου 1915 στο Ουέλινγκτον της Νέας Ζηλανδίας σε ηλικία 26 ετών. Ο πλησιέστερος συγγενής της δόθηκε ως Helena C Isdell και ήταν η μητέρα. Φαίνεται ότι ο πατέρας της ξαναπαντρεύτηκε. Στις 10 Ιουλίου 1915 τοποθετήθηκε στο Νο 1 Ν.Ζ. Hospital Ship Maheno στο Wellington Νέας Ζηλανδίας. Στις 19 Ιουλίου 1915 ξεκίνησε την ενεργό υπηρεσία από το Ουέλινγκτον, στο πλοίο του νοσοκομείου με προορισμό το Πορτ Σάιντ της Αιγύπτου και αποβιβάσθηκε στις 18 Αυγούστου 1915 με επιτελείο επτά ιατρών και 86 άλλους βαθμοφόρους. Εντάχθηκε σε μια ομάδα νοσοκόμων που εργάζονται στο Νο 1 Σταθερό Νοσοκομείο. Αυτή και άλλοι του ίδιου Νοσοκομείου επιβιβάστηκαν από την Αλεξάνδρεια σε ένα γκρίζο βαμμένο στρατιωτικό πλοίο. Το (S.S. = Steam Ship) ατμόπλοιο Marquette απέπλευσε στις 19 Οκτωβρίου 1915 με προορισμό τη Θεσσαλονίκη. Το πλοίο τορπιλίστηκε από το γερμανικό υποβρύχιο U-35 και βυθίστηκε στο Αιγαίο Πέλαγος στον κόλπο του Θερμαϊκού στις 23 Οκτωβρίου 1915. Έχασε τη ζωή της όταν μια σωσίβια βάρκα που κατέβαινε στη θάλασσα έπεσε εκτός ελέγχου πάνω στη σωσίβια λέμβο τους σκοτώνοντας και τραυματίζοντας άλλους θανάσιμα. Ήταν 27 ετών. Υπηρέτησε 14 ημέρες στη Νέα Ζηλανδία. Αίγυπτο 91 ημέρες. Βαλκάνια 5 μέρες.  Έντυπο από το Αρχείο Προσωπικού Πηγή: Archives New Zealand Πιο κάτω δίνουμε τρεις συνδέσμους από την αρχειοθήκη του Wellington οι οποίοι αφορούν σε έγγραφα του φακέλου της Helena Isdell. Γεννημένη στο Ōamaru το 1886 από τους γονείς Thomas και Janet, η Margaret Rogers ήταν γνωστό μέλος της κοινότητας Christchurch στην οποία έζησε αργότερα. Μια κοντή γυναίκα με σκούρα μαλλιά και σκούρα μάτια, η Margaret εκπαιδεύτηκε ως νοσοκόμα στο νοσοκομείο του Christchurch, περνώντας τις εξετάσεις της το 1913. Ηγέτιδα της τάξης του Βιβλικού Κολλεγίου των νέων γυναικών στην Πρεσβυτεριανή Εκκλησία του Αγίου Ανδρέα στο Christchurch, η Margaret επιλέχθηκε να εργαστεί ως νοσοκόμα στις Νέες Εβρίδες ως μέρος του ιεραποστολικού έργου της εκκλησίας. Πριν προλάβει να φύγει, μια ηφαιστειακή έκρηξη κατέστρεψε το νοσοκομείο και η Margaret ανέλαβε νοσοκόμα στο Christchurch. Η Νοσηλευτική Υπηρεσία του Στρατού της Νέας Ζηλανδίας (NZANS) ιδρύθηκε τον Ιανουάριο του 1915 και τον Απρίλιο έστειλε τις πρώτες νοσοκόμες της στο εξωτερικό. Η Margaret σύντομα ακολούθησε το παράδειγμά τους, κατατασσόμενη στη NZANS στις 6 Ιουλίου 1915. Τέσσερις ημέρες αργότερα αναχώρησε από το Ουέλλινγκτον με το νοσοκομειακό πλοίο Maheno. Όταν η Margaret και οι συνάδελφοί της νοσοκόμες έφτασαν στην Αίγυπτο, τον Αύγουστο τοποθετήθηκε στο Νο 1 Υπαίθριο Νοσοκομείο της Νέας Ζηλανδίας στο Πορτ Σάιντ. Σε ένα γράμμα προς το σπίτι της έγραφε: "Δεν υπάρχει ρομαντισμός για τον πόλεμο, σημαίνει πόνος, πείνα και βρωμιά και πόσο ευγνώμων είμαι κάθε μέρα που ήρθα να κάνω ό, τι μπορούσα για να βοηθήσω και να ανακουφίσω τα γενναία αγόρια μας". Τον Οκτώβριο η Margaret και το υπόλοιπο προσωπικό του No. 1 New Zealand Stationary Hospital επιβιβάστηκαν στο Marquette, ένα βρετανικό μεταγωγικό πλοίο με προορισμό τη Θεσσαλονίκη, όπου επρόκειτο να μεταφερθεί το νοσοκομείο. Οι πρώτες μέρες του ταξιδιού κύλησαν ομαλά, αλλά το πρωί της 23ης Οκτωβρίου, μόλις λίγες ώρες πριν από τη Θεσσαλονίκη, το Marquette χτυπήθηκε από τορπίλη γερμανικού υποβρυχίου. Το πλοίο βυθίστηκε μέσα σε 15 λεπτά. Η Margaret ήταν ανάμεσα σε μια ομάδα νοσοκόμων που επιβιβάστηκαν σε μια σωσίβια λέμβο. Ενώ αυτή κατέβαινε από το πλοίο, χτύπησε σε μια σιδερένια πόρτα και αναποδογύρισε, ρίχνοντας τη Margaret και τέσσερις άλλους στη θάλασσα. Η Margaret περισυνελέγη από μια άλλη σωσίβια λέμβο, αλλά ήταν ήδη κοντά στο θάνατο. Ήταν μία από τις 10 νοσοκόμες της Νέας Ζηλανδίας που πέθαναν εκείνη την ημέρα... ... Τέσσερις ημέρες αργότερα, το σώμα της Margaret βρέθηκε μαζί με άλλα πέντε δεμένα σε μια αναποδογυρισμένη σωσίβια λέμβο σε μια παραλία κοντά στη Ζαγορά στην Ελλάδα. Ένα χρυσό ρολόι χαραγμένο με το όνομά της βρέθηκε μαζί με το σώμα της. Η Margaret Rogers είναι θαμμένη τώρα στο Βρετανικό Νεκροταφείο Μίκρας και είναι καταχωρημένη στο μνημείο πεσόντων στην Ακαρόα όπου ζούσε ο πατέρας της. Η Margaret και οι άλλες εννέα νοσοκόμες που χάθηκαν στο ναυάγιο του Marquette μνημονεύονται στο παρεκκλήσι Nurses' Memorial στο νοσοκομείο του Christchurch. Στα παραπάνω βιογραφικά, φυσικό είναι, σε όσα αναφέρονται στις συνθήκες θανάτου, να παρατηρούνται κάποια κενά και διαφορές... 94 χρόνια μετά, το 2009, το ναυάγιο εντοπίζεται στο κέντρο του Θερμαϊκού από δύτες που καταδύθηκαν σε βάθος 87 μέτρων με μείγματα ηλίου, αζώτου, οξυγόνου. |